Την εντυπωσιακή απουσία των γυναικών από τα δρώμενα στην Κύπρο και ιδιαίτερα από τις διαπραγματεύσεις για την επίλυση του εθνικού ζητήματος, επιχείρησε να αναδείξει με διάλεξη της η Αννα Κουκκίδη-Προκοπίου, επιστημονική συνεργάτιδα του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων. Η εκδήλωση που διοργάνωσε το Κέντρο είχε τίτλο: «Πού είναι όλες οι γυναίκες; Μια νέα προσέγγιση στο Κυπριακό πρόβλημα».
Παρουσία, στη συντριπτική πλειοψηφία, γυναικών από τον διπλωματικό, ακαδημαϊκό και δημοσιογραφικό κόσμο, η κυρία Κουκκίδη-Προκοπίου, παρουσίασε στοιχεία έρευνας, σύμφωνα με τα οποία είναι όχι μόνο κυπριακό, αλλά παγκόσμιο φαινόμενο η απουσία των γυναικών από θέσεις-κλειδιά σε ειρηνευτικές αποστολές και διαπραγματεύσεις για την ειρήνη.
«Τα 20 τελευταία χρόνια έγιναν παγκοσμίως 31 ειρηνευτικές αποστολές και το 98% αυτών που μετείχαν ήταν άνδρες», υπέδειξε, προσθέτοντας πως τα πέντε τελευταία χρόνια το 50% των αποστολών αυτών απέτυχαν. Παράλληλα, επισήμανε πως «αυξάνεται η τυραννία των τεχνοκρατών κάθε δεκαετία από το 1960, ενώ οι κυανόκρανοι του ΟΗΕ αποτυγχάνουν γιατί δεν καταφέρνουν να κατανοήσουν τις κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές πραγματικότητες στις περιοχές όπου αποστέλλονται».
Η ομιλήτρια ανάφερε πως οι συμφωνίες ειρήνης, που διαρκούν περισσότερο, είναι αυτές που εξασφαλίζουν την ανθρώπινη ασφάλεια, το περιβάλλον, την οικονομία, δηλαδή «οι συμφωνίες που σέβονται και διασφαλίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα». Εστιάζοντας στην Κύπρο, υπενθύμισε πως τα τελευταία 58 χρόνια μονάχα 3 Ελληνοκύπριες γυναίκες και 1 Τουρκοκύπρια γυναίκα είχαν ενεργό συμμετοχή στις διαπραγματεύσεις, ενώ σήμερα συνδιαλέγονται 2 ηγέτες, 2 επικεφαλείς διαπραγματευτές και 2 εκπρόσωποι, όλοι άνδρες. Σημείωσε πάντως πως έχει σημειωθεί κάποια πρόοδος, αλλά ότι αυτή δεν είναι ικανοποιητική.
Η κυρία Κουκκίδου-Προκοπίου αναρωτήθηκε: «που είναι λοιπόν οι γυναίκες;» για να επιχειρηματολογήσει πως τα πολιτικά κόμματα ελέγχονται από άνδρες, που δεν καταλαβαίνουν το πόσο σημαντική είναι η γυναικεία συμμετοχή, αλλά και πως «εμείς οι γυναίκες πρέπει να αποδείξουμε πως είμαστε ικανές».
Όπως τόνισε, «Βρισκόμαστε στο 2018. Οι γυναίκες εκπροσωπούν το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αν δεν ακουστεί η φωνή τους τα ανθρώπινα δικαιώματα δε θα εφαρμοστούν. Γιατί τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα. Στις συνομιλίες για το Κυπριακό αποκλείονται αυτοί που είναι πολύ προβληματισμένοι και οι γυναίκες», υπέδειξε, αναφέροντας πως μελέτες έχουν δείξει πως οι περισσότερες Ελληνοκύπριες που είναι άνω των 65 χρόνων δεν δέχονται εύκολα την ιδέα συμφιλίωσης με την άλλη πλευρά και τούτο επειδή οι μνήμες τους για το τι έλαβε χώρα ήταν έντονες καθώς πέραν των νεκρών και αγνοουμένων υπήρχαν και πολλοί βιασμοί. Σε ένα μελλοντικό δημοψήφισμα θα ψηφίσουν «ΟΧΙ». Οι Ελληνοκύπριες δεν επιθυμούν πολλές επαφές με τους Τουρκοκύπριους που τους κρατούν σε απόσταση. «Οι Ελληνοκύπριες μιλούν για ρατσισμό, ακραίες θέσεις, θρησκευτικό φανατισμό, που οδηγεί στη βία, ενώ οι Τουρκοκύπριες εστιάζουν περισσότερο στο μέλλον των παιδιών τους, στο σύστημα υγείας και άλλα κοινωνικά φαινόμενα», είπε, προσθέτοντας πως αν δεν βελτιωθούν αυτά, τότε το 50% του συνόλου του Κυπριακού πληθυσμού θα έχει αγνοηθεί.
Ολοκλήρωσε λέγοντας πως κατά την άποψή της οι Ελληνοκύπριοι είναι τυχεροί που βρίσκονται μέσα στους κόλπους της ΕΕ, πως οι δημοκρατίες δεν πάνε σε πόλεμο αλλά διαπραγματεύονται. «Όμως η Τουρκία δεν είναι δημοκρατική χώρα», κατέληξε.
Ακολούθησε διάλογος με τους παρευρισκόμενους.