Τελεί υπό την αιγίδα της Επιτρόπου Προστασίας Δικαιωμάτων του Παιδιού και είναι βασισμένο σε ένα καινοτόμο διεθνές μοντέλο καθοδήγησης παιδιών. Σκοπός του προγράμματος είναι να συνδέει φοιτητές πανεπιστημίων με παιδιά δημοτικού, τα οποία αντιμετωπίζουν διάφορες κοινωνικές δυσκολίες. Οι φοιτητές λειτουργούν ως μέντορες, ενισχύοντας την πίστη των παιδιών στις δυνάμεις τους και την ψυχική τους ανθεκτικότητα.
Πιο κάτω, φοιτήτρια-μέντορας του προγράμματος περιγράφει την εμπειρία συμμετοχής στο πρόγραμμα.
Εμπειρία ζωής
Της Χρίστης Ττίφα
Ένας φτωχός άνθρωπος που κάθεται στο διπλανό παγκάκι, ένα παιδί που μεγαλώνει χωρίς γονείς σε μια οικογένεια που υποφέρει από θανατηφόρες αρρώστιες και γενικά σε μια κοινωνία που παλεύει καθημερινά για την επιβίωση της… Θα μπορούσε άραγε κάποιος από εμάς να συνεισφέρει κάτι και αν ναι, πώς;
Ο καθένας έχει τις δικές του απαντήσεις, όμως για εμένα η αίσθηση κοινωνικής ευθύνης και ο εθελοντισμός είναι ένας τρόπος ζωής, μια έκφραση αγάπης προς τον συνάνθρωπο μου.
Στις αρχές της τελευταίας χρονιάς του πτυχίου μου, στον κλάδο της Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχω στο πρόγραμμα κοινωνικής και προσωπικής καθοδήγησης παιδιών ΜΕΝΤΩΡ. Τα σημαντικότερα κίνητρα μου για τη συμμετοχή ήταν η ιδιαίτερη αγάπη που έχω για τα παιδιά, η θέληση μου να γεμίσω ένα κόσμο με παιδικά χαμόγελα και η πίστη που έχω για τη δύναμη που κρύβει μέσα του το κάθε παιδί.
Η πορεία μου ως μέντορας ήταν μοναδική και γεμάτη έντονα μηνύματα. Μέσα από τις εκπαιδεύσεις που πρόσφερε το πρόγραμμα γίναμε μια γροθιά, συντονίστριες και μέντορες, με σκοπό το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για το κάθε παιδί. Ο ρόλος μου ως μέντορας δεν ήταν θεραπευτικός, όπως πίστευα στην πρώτη συνάντηση με την ομάδα μου, αλλά ήταν καθοδηγητικός. Συμπεριλάμβανε τη δημιουργία μιας σχέσης ασφάλειας, φιλίας και πίστης μεταξύ του παιδιού και εμένα. Αισθάνομαι ιδιαίτερα τυχερή που είχα την ευκαιρία να μπω στον κόσμο ενός μικρού παιδιού, το οποίο είχε να αντιμετωπίσει από τόσο νωρίς προβλήματα που ένας ενήλικας θα ήταν αδύνατο να αντέξει. Το δικό μου παιδί σε κάθε μας συνάντηση, μου έδινε μηνύματα και μαθήματα ζωής. Με έκανε να νιώθω πολύ μικρή μπροστά στις δικές του απόψεις και αντιλήψεις.
Η ομορφότερη εμπειρία που αποτυπώθηκε στη μνήμη μου ήταν η πρώτη ομαδική μας συνάντηση μεντόρων και παιδιών. Με αφορμή τα γενέθλια ενός παιδιού διοργανώσαμε συνάντηση η οποία περιελάμβανε κυνήγι θησαυρού, παιγνίδια γνωριμίας αλλά και εκπλήξεις. Στο άκουσμα της γιορτής αυτής, το δικό μου παιδί ήταν πολύ χαρούμενο. Μέχρι τότε δεν είχε ποτέ περάσει από το μυαλό μου πως μπορούσε κάποιο παιδί να μην είχε ποτέ ξανά την ευκαιρία να πάει σε παιδικό πάρτι. Ευτυχία για μένα ήταν η στιγμή που ένιωσα την ανυπομονησία του. Με περίμενε στην αυλή του σπιτιού του, κρατώντας την ευχετήρια κάρτα που φτιάξαμε, με ένα τεράστιο χαμόγελο. Κατά τη διάρκεια της γιορτής ήταν πολύ χαρούμενο και εγώ συγκινημένη που κατάφερα να το κάνω να ευχαριστηθεί την συνάντηση μας τόσο έντονα. Στο τέλος της συνάντησης, μου ψιθύρισε στο αφτί: «Εύχομαι να μπορούσαμε να μείνουμε για πάντα σε αυτή τη στιγμή μαζί». Ήταν αδύνατο να συγκρατήσω τα δάκρια και την χαρά που ένιωθα. Αργότερα σκέφτηκα πως όντως αυτή η στιγμή αποτυπώθηκε, την ζήσαμε μαζί και θα είμαστε πάντα μαζί όταν θα τη φέρνουμε στη μνήμη μας.
Μέσα από το πρόγραμμα ΜΕΝΤΩΡ κέρδισα τόσες πολλές εμπειρίες που είμαι σίγουρη πως θα με κάνουν να συνεχίσω την προσφορά μου. Αισθάνομαι τυχερή για τη συμμετοχή μου και εύχομαι το πρόγραμμα ΜΕΝΤΩΡ να συνεχίσει την πορεία του, να το προσεγγίζουν όλο και περισσότεροι φοιτητές από όλα τα πανεπιστήμια, κτίζοντας συλλογικά λιθαράκι-λιθαράκι μια κοινωνία στην οποία πραγματικά να αξίζει να ζουν τα δικά μας παιδιά.